Klompen en ballonnen

Plog nummer 2. Toen ik begon met schrijven bedacht ik me gefrustreerd dat ik plog nummer 4 had moeten kiezen. Als commissaris onderwijs ben ik (Merlijn, aangenaam kennis te maken) namelijk nummer 4 in de constitutie, dus wat zou er mooier zijn dan ook mijn plog aan dat nummer te mogen verbinden. Een bestuursjaar is echter lastig vol te houden als de glazen half leeg zijn, dus met mijn half-vol-bril op bedacht ik me dat we er met het schrijven van deze plog al weer 4 weken op hebben zitten als bestuur! Met veel plezier (rijmt op vier!) vertel ik jullie dus graag over de afgelopen twee weken.

Maandag 23 oktober was een spannende dag. Het thema voor ons zevende lustrum, dat de lustrumcommissie maandenlang angstvallig geheim heeft gehouden, zou eindelijk worden onthuld. En wel middels een bouwwerk waar lustrumbloed, -zweet en -tranen in hebben gezeten. Om te voorkomen dat nieuwgierige studenten hun neus onder de rand van ons fluwelen gordijn zouden steken hielden Marinda en ik vanaf zeven uur ’s ochtends de wacht.

Marinda en ik, M&M, werden verrast door Valérie die ons voor haar college nog een zak chocolade toestak.

Naarmate de ochtend vorderde werden de laatste voorbereidingen voor ‘het moment’ getroffen. Terwijl sommige medewerkers nonchalant hun 11-uurtje oppeuzelden naast ons grote geheim, liep de bloeddruk bij de lucie-leden al aardig op.

Of je nou op weg was naar college of nog een verdieping hoger moest, je wist dat het vandaag ging gebeuren.

Rond half één waren wij er klaar voor. Emy stond op de trap met een grote zak…… tjsa, wat zou het zijn? U raadt, ik weet.

Er zweven 2 ballonnen door de woestijn. Zegt de ene ballon tegen de andere ballon: ”Kijk uit voor die cactusssssssssss!” Zegt de ander: “Ik ben niet PANG!”

Nadat we zoveel mogelijk mensen middels suikerwafels naar de plek van onthulling hadden gelokt was het eindelijk zo ver! Het doek werd gehesen, ballonnen vierden feest in de lucht en het lustrumlied werd ingezet. Terwijl iedereen kon genieten van 7 enorme letters in de lustrumkleuren, was het voor de lucie iets minder feest. Het is inmiddels eerder regel dan uitzondering dat de techniek op essentiële momenten een loopje met je neemt, dus na de eerste door Robin gezongen zin van het lustrumlied stopten de boxen er acuut mee. PANIEK. De amenuensis ging er zonder iets te zeggen vandoor, maar gelukkig verscheen hij na enige tijd met een nieuwe kabel. Zo kon het lied alsnog worden afgespeeld, maar helaas was het climaxmoment dus minder dan verwacht. Volgende keer dan toch maar live zingen… Gelukkig kan iedereen nog wel nagenieten van de onthullingsstunt, want de meeste fietsen zijn inmiddels versierd  met een lustrumzadelhoesje en het lustrumlied is 24/7 te beluisteren op https://www.youtube.com/watch?v=dK64bpsz2ZQ

In VIIvo, leef het leven, beleef het lustrum! Wij hebben er zin in!

Zo’n onthulling is natuurlijk een fantastisch moment, maar kost wel weer een hoop tijd. Vandaar dat wij de volgende ochtend al weer tijdig achter onze computers kropen om aan het werk te gaan. Echter bleken die ochtend alle stopcontacten op onze kamer onwerkzaam te zijn, dus tot een uur of twee hebben wij gewerkt met pen en papier, maar vooral met de telefoon om keer op keer het UMC te bellen om te vragen wanneer ze langs zouden komen. Aangezien het allemaal nogal traag ging besloot ik in het gesloten boekenwinkeltje achter een computer te kruipen die wel stroom had.

Altijd liggen er snoepjes in de winkel, maar helaas voor mij was de voorraad op. Geen troostvoer dus…

Die avond mochten onze twee fisci, Mathé en Luc, hun eerste FICO-bijeenkomst leiden. FICO staat voor financiële commissie en bestaat uit de fisci en fisci 2 van de voorgaande vier besturen. Zij bespreken de begrotingen van de commissies en geven advies. Zo gaat opgedane kennis niet verloren en is er goed toezicht op het financiële plaatje van de vereniging. Onder commissieleden is de FICO een term die met angst en beven wordt uitgesproken en door sommige eerstejaars zelfs liever wordt aangeduid met ‘jeweetwel’. Onze mannen hebben het gelukkig overleefd.

Op donderdag was het tijd voor onze eerste CBB-dag. Al die afkortingen, u zult er inmiddels misschien moe van worden, maar ik licht het toch graag toe. Het bestuur heeft een drukke week en ondanks dat we veel samen doen, is er niet altijd ruimte om echt aandacht voor elkaar te hebben. Vandaar dat er al meerdere jaren teambondingsdagen worden georganiseerd. Een dagje samen op pad om elkaar beter te leren kennen en niet met de vereniging bezig te zijn. CBB staat voor ‘College ter Bevordering van het Bestuur’ en gedurende het jaar wordt per twee bestuurspersonen een keer een CBB-dag georganiseerd. Voor deze keer hadden Celine en ik zitting genomen in het CBB en hadden wij dus een dagje weg georganiseerd.

Het thema was ‘geel’ en in het kader van de teambonding en solidariteit hadden wij voor iedereen een mitella aangeschaft. Luc was die maandag namelijk geopereerd aan zijn pink en had zijn hand dus al meerdere dagen in een zakje hangen. Tijd om ons eens echt in te leven. Na een hema-ontbijtje gingen we op weg naar Maarsbergen. 9292 heeft blijkbaar ook moeite met het vinden van de weg in dit boerendorp, dus plotseling moesten we 40 minuten wandelen, waarvan 20 minuten in de berm van een N-weg.

6 verdwaalde mensen met mitella in de berm zorgden voor meerdere verbaasde blikken, maar blijkbaar onvoldoende medeleven om een lift aangeboden te krijgen… Gelukkig scheen de zon!

Het boerengolfen was een groot succes en we zetten onze gele dag voort met een gele kaasfondue. ’s Avonds hadden we nog een bezoek aan onze zustervereniging in Leiden gepland, dus het was een volle maar zeer geslaagde dag!

De dames van het bestuur, ook wel chiquagora’s genoemd, voelden zich met mitalla, vaatdoek en klompen zeker niet minder mooi dan in pak.
Als je weet hoe slecht Sina tegen regen en nattigheid kan, kun je je misschien voorstellen wat voor kreten het opriep toen de klompen van Sina in de modder bleven steken terwijl hij zelf verder liep…

De week werd afgesloten met gezellig drukke aftertentamenborrel. Waar wij op donderdag lekker hadden aangemodderd in onze klompen, hadden de eerstejaars deze week namelijk zitten zweten in de bieb. Na hun tentamen waren ze welkom om samen met ons en de BVT1 een drankje te doen in The Basket en dat deden ze dan ook in grote getale, gezellig! Zelf gingen wij er op een gegeven moment vandoor richting onze burenborrel. Onze borrels aan de Hamburgerstraat zorgen helaas wel eens voor geklaag van de buren en om ervoor te zorgen dat zij ons beter weten te bereiken en hen eens een kijkje te geven binnen in ‘dat gekke pand van die rare studenten’ wordt er jaarlijks een borrel georganiseerd voor de buren. Voor de buren ook een hele gebeurtenis, want die bleken elkaar los van onze borrel niet heel vaak te zien.

Zo proberen we de buren elke woensdag blij te houden; vanaf 22 uur zit er telkens één van ons buiten om iedereen die de deur uitkomt tot stilte te manen.

Een week eindigt natuurlijk niet op vrijdag, dus op zaterdagochtend stonden wij om half acht ’s ochtends weer op de uni om broodjes te smeren voor de lunch van het congres. De congrescommissie had een prachtig programma georganiseerd en onder de leus ‘it’s complicated, or not’ hebben we weer eens in kunnen zien dat we niet het makkelijkste vak hebben gekozen.

De trotse congrescommissie, klaar voor de start!

De maandag daarop was alweer een spannende dag. Die maandagen toch ook altijd! Ik mocht ’s avonds tijdens onze bestuursvergadering mijn functiepresentatie geven. Daarin legde ik mijn bestuursgenoten uit waar ik me nou allemaal precies mee bezig houd. Om eerlijk te zijn weet ik niet zeker of ze alles hebben onthouden, maar Mathé was in ieder geval lekker fanatiek.

De grote onderwijsquiz…Weet jij waar de vraagtekens voor staan?

Later die week verzamelden we met z’n zessen in de Sint Pieterskerk. Meer dan 200 studenten mochten die dag hun bachelordiploma in ontvangst nemen en wij hadden de eer en het ware genoegen iedereen persoonlijk te mogen feliciteren. Onder luid protest van mijn kleine teen heb ik meerdere uren op hakken op het podium gestaan, handen geschud en mensen gewezen op het afstapje waar ik aan het eind van de ceremonie zelf vanaf ben gevallen. Geen van alle rondes stonden we echter voltallig op het podium, want drie van ons hebben die dag zelf ook hun diploma in ontvangst genomen!

Onze trotse praeses en kersverse Bachelor of Science.

Na de volgende dag te zijn ontwaakt met het enigszins onwennige gevoel dat je schijnt te hebben als Bachelor of Science (een paradoxaal gevoel van veel weten maar tegelijkertijd nog een ongelofelijke dummie te zijn), gingen ook Emy, Celine en Mathé aan het werk alsof het een doodnormale dag was. Dat was het echter niet! ’s Avonds zouden wij dr. William Kramer benoemen tot zesde erelid der MSFU “Sams”. Vanaf een uur of 19.30 stroomde de OK dan ook vol met oud-bestuursleden, (oude) leden van de congrescommissie, collega’s en familie van dr. Kramer. Een half uur later verscheen dr. Kramer zelf, nog onwetend over wat de avond zou brengen. Hij was uitgenodigd voor een bedankborrel ter ere van het vele werk dat hij de afgelopen jaren heeft geleverd voor de congrescommissie. Dat hij die avond de bijzondere titel van erelid der MSFU “Sams” zou ontvangen was echter nog een grote verrassing. Het was een bijzondere avond vol mooie woorden en een korte presentatie door dr. Kramer natuurlijk niet mocht ontbreken.

De hele avond konden we gebruik maken van een polaroidcamera om de foto’s meteen in het receptieboek voor dr. Kramer te kunnen plakken.

Zaterdag waren wij nog aanwezig op de alumnidag. Georganiseerd door Milou en een team uit het onderwijscentrum konden we met een gevarieerd publiek genieten van een gevarieerd programma. Tip voor iedereen: je bent al alumnus als je je bachelor hebt afgerond, dus houd volgend jaar in de gaten wanneer het wordt georganiseerd!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge