Koffie, kledinglijn en carrière

Langzaam maar zeker beginnen we met de plog weer een beetje op schema te komen. Bij deze begin ik (Merlijn) bij een week of drie geleden, toen mijn maandagochtend begon met het befaamde ‘koffiemomentje’. Gedurende dit jaar heeft iedereen tweemaal een gesprekje op een externe locatie (lees: leuk café) met onze geliefde praeses Emy. Het is een momentje om stil te staan bij hoe het gaat met jou als persoon, in je functie, binnen het bestuur, wat je goed vindt gaan, waar je energie uit haalt, dingen waar je tegenaan loopt en dingen die je nog graag zou willen oppakken of veranderen. Naar mijn mening een hele belangrijke traditie, waar sommige werkende volwassenen volgens mij best nog iets van kunnen leren. Enfin, maandagochtend fietste ik door de stromende regen naar een leuk koffietentje met een enorm hipstergehalte. Al snel hadden we het mooiste plekje gevonden: een bankje aan het raam, tussen de LP’s en oude radio’s. De bediende had vanzelfsprekend een baardje, grote bril en een vintage blouse aan; we voelden ons behoorlijk mainstream, maar wel lekker ontspannen.

Daar zitten we dan, op ons hipsterbankje. Klein probleem is dat Emy en ik allebei niet van koffie houden en ondanks dat we bijzondere Colombiaanse filterkoffie hadden met notenchocoladesmaak, was het toch een behoorlijke opgave om op te drinken.

Zoals u begrijpt konden we er de rest van de dag helemaal tegenaan en voor we het wisten waren we ver in de BV (bestuursvergadering) en was het tijd voor het avondeten. Er was voor ons gekookt door de lustrumcommissie, geheel in thema, om samen nog even na te genieten van de lustrumweken, die de lucie (al zeg ik het zelf 😉 ) fantastisch heeft georganiseerd. Het toetje was, zoals het hoort, het hoogtepunt, waarbij nog even werd stilgestaan bij de goede relatie tussen het bestuur en de lustrumcommissie. We waren van tevoren gewaarschuwd dat dat ook weleens anders is geweest, maar dit lustrumjaar was de samenwerking gelukkig heel fijn. Kleine kanttekening daarbij is wel dat we nog wachten op het door de lustrumcommissie opgestelde evaluatiedocumentje 😉

Mmmmm jullie snappen waarom we het, ondanks dit grillige lettertype, goed met de lucie kunnen vinden.

De volgende dag zou de ZUL plaatsvinden. ZUL staat voor zesuursloop en is een evenement dat wij samen met vijf andere studieverenigingen organiseren. Zes uur lang worden er voor het goede doel (dit jaar Stichting Singelzicht) rondjes gelopen in het Wilhelminapark, terwijl gelijktijdig een BBQ plaatsvindt. Vanuit ons bestuur zit ik in de organisatie dus ik was al de hele dag bezig met banken uitklappen, boodschappen doen, lampen neerzetten etc. Na een extreem regenachtige maandag werden we door de weergoden flink gematst, want we hebben de hele avond in de zon gezeten/gerend.

Dat krijg je als je vriendin in het bestuur zit. Emilie dacht even gezellig langs te komen op de ZUL maar werd door Emy meteen achter de BBQ gezet…
De belangrijkste taak van de avond. Zoals jullie zien stond de MSFU “Sams” op een steady tweede plek. We zijn geëindigd met 195 rondjes, maar helaas toch niet genoeg om diergeneeskunde te verslaan. Volgend jaar revanche!
Rennen met een volle maag is nogal een opgave. Gelukkig dat Tanja nog niet had gegeten en met lichte voetjes de volgende 300 meter aan kon gaan.

De rest van de week vloog eigenlijk voorbij. Aangezien onze koelkast het had begeven werd op woensdag een ‘nieuw’ tweedehands exemplaar naar de Samskamer gebracht en terwijl Emy samen met de ABCie (actieve leden en breekweekendcommissie) druk bezig was met de voorbereidingen voor het actieve ledenweekend (ALW), zat Sina in de laatste voorbereidingen voor de toneelvoorstellingen de volgende week. Laten we het de stilte voor de storm noemen…

Op vrijdag vertrokken we namelijk met een groep actieve leden naar Noorden in… Zuid-Holland. Een aanzienlijk deel van de leden was in de veronderstelling dat we richting Friesland zouden gaan dus het was fijn dat we met z’n allen de trein en bus namen naar dit kleine maar fijne dorpje. Hoogtepunten van het weekend waren zoals gebruikelijk de dorpsspellen, het psychiaterspel, de biercantus en natuurlijk de bonte avond. Waar een bonte avond een moment van ongemakkelijkheid, schaamte en samengeknepen billetjes kan zijn, is de bonte avond op ALW het moment waarop alle actieve leden (waarvan we weten dat ze behoorlijk gek zijn maar die tijdens door hen zelf georganiseerde activiteiten toch wel een bepaalde verantwoordelijkheid dragen) de raarste rollen aannemen en na succes soms toch een theatercarrière beginnen te overwegen.

De ABCie was het hele weekend te herkennen aan hun safaripakjes, passend bij hun naam ‘internABCionaal’.
De tweede avond vierden we feest onder het thema ‘Free Willy, o.d.z. máximale escalatie’. Aangezien het hart van Luc sneller begint te kloppen bij alles wat met ons koningshuis te maken heeft (en in bijzonder met Máxima), had hij zich flink uitgesloofd voor onze outfits.
Een klassieker van de dorspspellen: de kledinglijn. Niet voor niets hebben we deelnemers hier uit beeld gelaten 😉

Op zondagmiddag vertrokken we na de grote schoonmaak en een buikschuifwedstrijd waar helaas niet iedereen ongeschonden van vandaan is gekomen weer richting Utrecht. Waar wij rond een uur of vier aankwamen is de ABCie zelf wat langer onderweg geweest wegens autopech.

Als je goed kijkt zie je bij Silke (de achterste sportieve schuiver) dat zowel haar haar als haar benen wat naar boven steken; het resultaat van een iets te verticale sprong. Onze professional Dennis ligt vrijwel geheel plat, wat getuigt van een effectieve horizontale schuifmethode. Het is dan ook niet verrassend dat hij hier letterlijk op kop ligt.
#campinglife… Gelukkig wist de ABCie er ondanks de panne het beste van te maken.

Tijdens ALW hadden een aantal mensen hun stemmetjes angstvallig gespaard. Zowel maandag als dinsdag mochten de enige echte ‘spelers’ van de MSFU “Sams” namelijk ten tonele treden in het ZIMIHC theater in Zuilen. Leuk weetje: ZIMIHC staat voor Zat Ik Maar In Hoog Catharijne en daar had onze toneelgroep zeker niet misstaan. Ze voerden een behoorlijk indrukwekkende, soms serieuze, maar veelal spetterende musical uit, tweemaal voor een volledig uitverkochte zaal! 

De week van tevoren heb ik Anoek nog geholpen met de laatste voorbereidingen voor kleding en decor. De echte hippies onder ons (waar ik me sinds kort misschien wel onder mag rekenen aangezien ik laatst op de fiets door een veertienjarige voor hippie werd ‘uitgemaakt’) herkennen dit tafereel direct als tie-dye.
Over hippies gesproken…
Vanzelfsprekend met een medisch tintje 😉
Op de voorgrond ziet u Florian, die volgend jaar (spoiler alert!) zeer eventueel zitting zal nemen in het zesendertigste bestuur der MSFU “Sams”. Wees gewaarschuwd want deze man wil je niet tegen de schenen schoppen. Dat wordt een leuk jaar volgend jaar! 😉

Mathé en Sina hadden het geluk bij beide voorstellingen te kunnen zijn. Luc en ik waren de eerste avond bij de herdenking van de bevrijding van Utrecht op 7 mei 1945 en Celine heeft zich mogen uitleven op een varkenspoot tijdens de workshop hechten.

Het beeld van de ijsbeer staat voor de Polar Bears, een Engels/Canadese verkenningseenheid die op 7 mei via de biltstraat de stad bevrijdde.
Je weet dat het om geneeskundestudenten gaat wanneer je zo’n stralende glimlach ziet boven zo een vieze varkenspoot.

De korte week werd op woensdag afgesloten met het Sams-Mebiose feest; een samenwerking tussen de studievereniging van Biomedische Wetenschappen en die van ons. Het was een zeer geslaagd feest, in het thema ‘opereren of pipetteren’ en zelf vond ik het extra geslaagd doordat ik mijn zus zover had gekregen om vanuit Delft over te komen. Waarschijnlijk snapt ze nu eindelijk waarom UUUUU ’s lands centrum is en het door haar liefkozend ‘Della’ genoemde studentendorpje niet 😉

Emy was dan wel niet geheel in thema, maar Boris absoluut wel. U kunt me niet wijsmaken dat u uw leven niet in handen van deze chirurg in spé zou durven leggen.

Het lange weekend was even afkicken, want het komt niet vaak voor dat ik mijn bestuur meer dan twee dagen niet zie, maar gelukkig was mijn tijd goed gevuld met voetbal, familiebezoekjes en toch stiekem wat bestuurswerk achter de computer. Je kunt je voorstellen dat we maandag goed uitgerust aan de week konden beginnen. En dat was maar goed ook want we hadden iets te vieren! Sina had zijn sponsortarget gehaald!

Dat is hem dan hoor, onze zwoele zakenman, lekkere lobbyist, maar voornamelijk aantrekkelijke anarchist.

Het was fijn om zo positief aan de week te beginnen, want deze week zou niet de makkelijkste zijn. Vooral Sina en de Medische Carrièrweek commissie (MCWcie) hadden een drukke week met zowel de beroepsoriëntatieavond en het symposium als de medische carrièredag, die zij allemaal organiseerden.

Voorafgaand aan de beroepsoriëntatieavond werd er pizza genuttigd in het zonnetje voor de faculteit. Wel geheel in stijl natuurlijk.

Gedurende deze week had ik zelf een aantal leuke en inspirerende afspraken in het onderwijscentrum. Zo sprak ik op dinsdag mee over de plannen rondom meer internationalisering binnen onze opleiding en over een mogelijke samenwerking met de TU/Eindhoven, die graag wil helpen bij het opzetten van nu nog ontbrekend onderwijs over artificial intelligence en big data. Op woensdag sprak ik over de ‘verwonderopdracht’; een opdracht waarbij studenten tijdens hun eerste coschap ooit moeten opschrijven waar zij zich over verwonderen. Een erg leuke maar ook nuttige opdracht waar soms verrassende dingen uitkomen waar professionals die al lang in het vak zitten soms nog best iets van zouden kunnen leren. De vraag was voornamelijk hoe dit het beste zou kunnen worden teruggekoppeld met zowel behoud van privacy als een voldoende constructieve toon. Op woensdag spraken Emy en ik samen met onder andere twee afgevaardigden van het bestuur van de studievereniging van biomedische wetenschappen over het thema ‘inclusiviteit’, waar zeker nog wat winst te behalen valt. Kortom, zeer inspirerende dagen voor mij, maar zoals ik al zei was er een hoop andere drukte.

Op woensdag het symposium, waarbij Loek de Winter en Jan Kimpen kwamen spreken.

Een hoop drukte, waarvan niet het minste…. de bekendmaking van het kandidaatsbestuur!!! Wat zijn we blij met ze: Julia, Bas, Robin, Iris, Florian en Xara. De komende tijd mogen ze aan de slag met de functieverdeling en hun beleidsplan, maar woensdagavond op de borrel was het vooral tijd om felicitaties in ontvangst te nemen en ein-de-lijk hun geheim te delen.

In korte tijd had Iris nog een onthullingsfilmpje in elkaar kunnen zetten die zoals je ziet, de aandacht van menig borrelaar vast wist te houden.
Jaja, dit zijn ze dan! Van links naar rechts: Xara, Julia, Bas, Iris, Robin en Florian.

Op donderdag was een gedeelte van het bestuur aanwezig op de buluitreikingen en vonden ’s avonds meerdere commissievergaderingen plaats. Veel gezelligheid op de HBS! Zoveel gezelligheid zelfs dat we met een aardige groep nog langs de fietsenkelder van diergeneeskunde zijn gegaan om daar nog een dansje te wagen op hun feest.

De volgende dag was echter weer een volle, want eind van de middag begon de medische carrièredag. Sina en de MCWcie waren de hele dag in de weer met voorbereidingen en wij sloten iets later aan. Ondanks dat er wat minder mensen waren dan vorig jaar, was het een erg leuke avond. Veel inspirerende sprekers, een mooie afsluitende wijnproeverij en voor het eerst op een mooie locatie in de stad in plaats van in het ziekenhuis.

Jasmijn uit de MCWcie test de apparatuur voor het openingspraatje.
Celine en Emy als gastvrouwen bij de ingang van het Utrechts Centrum voor de Kunsten.

Na kort te zijn bijgekomen op de HBS vertrokken we met het bestuur nog even richting de afstudeerborrel voor een van onze meest betrokken honorairbestuursleden: Joost. De avond werd langer dan gepland maar was ontzettend gezellig. De volgende dag moesten we echter weer vroeg uit de veren; de helft van het bestuur ging mee op de surfdag van de activiteitenraad en Emy en ik vertrokken richting Appelscha voor het SUMMA-weekend.

Niet te moeilijk beginnen, dus eerst een korte techniektraining op het land. Bij dit zomerse tafereel vraag je je misschien af waar de zon is? Die was nog even aan het opladen om de surfers van de dag daarna wel warm te kunnen houden.
De eigenaar van de kampeerboerderij vond het wel oké als wij zijn pinkstervuur alvast aanstaken. Zo zelfverzekerd als we er hier uitzien voelden we ons niet helemaal op het moment van aansteken, maar we hebben er wel van genoten, zeker toen het vuur begon te doven en we eindelijk dichtbij genoeg konden komen om marshmallows te verwarmen.
In het dorp was niet ontzettend veel te doen, maar met een aantal foto-opdrachten is overal iets van te maken dus daar lagen we dan…

Om af te sluiten wil ik graag nog even refereren aan een eerdere plog. Daarin introduceerde Emy onze geliefde geadopteerde plant, die regelmatig slokjes appelsap kreeg en daar best goed op leek te gaan. Zoals u heeft kunnen lezen hebben we echter een aantal drukke weken achter de rug en bovendien is de appelsap van de lustrumlunch nu echt op, dus de plant is niet meer wat hij/zij is geweest. Mocht iemand deze dus willen adopteren om nieuw leven in te blazen; wees welkom dagelijks tussen 10 en 17 aan de Universiteitsweg 100.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge